Vereniging J.I.N.

Afscheid van Cherie Landegent, een JIN’er van het eerste uur, op 7 april 2005.

Een kleine maand geleden belde Cherie mij op.

Ze vertelde mij dat het goed ging, de chemokuur slaat aan en ze slikt nieuwe pillen.

Ze kon al wat boodschappen doen met de auto, ze had zelfs plannen om naar Bali te gaan.

Ze vertelde ook hoe trots ze was op haar twee zonen Laurens en Rowin, ze zijn zo bezorgd om haar, ze wilden die dure pillen betalen, als de verzekering ze niet vergoedde.

Ze genoot ook van haar kleindochtertje Sophie, waarin ze zich zelf soms herkende, een beetje eigenzinnig.

Ja, ze wist zelf hoe ze was: eigenwijs en ze gaat haar eigen gang. Was zij niet als eerste JIN-lid met de st. EKNJ naar Japan geweest in 1993, toen velen de reis haar hadden afgeraden.

Ze vertelde dat ze toen heel aardige ex-krijgsgevangenen ontmoette, die begrip voor haar hadden en met haar meeleefden, een kind van een Japanner notabene !

Enfin, het werd een lang telefoongesprek van 1,5 uur, Cherie zat op haar praatstoel. Ze haalde herinneringen op van vroeger, uit de tijd van “Japanese Roots”, de voorloper van de ver. JIN.

De dag dat wij elkaar in 1982, een 23 jaar geleden, hebben ontmoet in het Japans Cultureel centrum in Amsterdam. Dat we ontdekten dat wij de zelfde achtergrond hadden.

Bijzonder was dat zij tot haar 13 jr in Japan had gewoond, een Japanse stiefvader had en op zoek was naar haar eigen vader. Bijzonder was dat ik als kind al met mijn Japanse vader correspondeerde en dat ik in 1978 een paar maanden in Japan heb gewoond.

Cherie en ik waren toen nieuwsgierig naar onze lotgenoten, daarom hebben wij een kleine advertentie in de krant gezet met de tekst “contactgroep Japanese Roots zoekt mensen zoals wij, Yoko en Layko”.

Ja, zo noemden wij ons toen. Er kwamen reacties, het balletje was toen gaan rollen. We mochten ook ons verhaal doen bij een nachtelijke radio uitzending van de KRO en wel om precies 12.00 uur ’s nachts.

Cherie en ik hebben hierom nog gelachen, dat wij eenzaam door nachtelijk Hilversum tuften, de weg kwijt raakten, maar wonderwel net op tijd de studio binnenstoven om op 12.00 uur precies uitgezonden te worden. Ons verhaal staat ook in het boek “Een draad van Angst”.

We beseften dat onze ontmoeting uniek is geweest, want uiteindelijk is de vereniging JIN hieruit voortgekomen. Cherie citerend: de mensen die zich in het begin melden hadden eerder professionele hulp nodig. Het woordje “Japan” was al benauwend bij wijze van spreken.

Kortom ze was blij dat onze plannen van toen mede dankzij alle bestuursleden en de JIN contacten verwezenlijkt zijn. We kennen nu vele broeders en zusters, Japanse vaders of families zijn getraceerd, en last but not least we zijn allemaal naar Japan geweest!

Lieve Cherie, wij, je JIN broeders en zusters zijn je dankbaar en we zullen je missen op de vergaderingen waar je vaak je eigen bijzondere mening verkondigde.

We zullen je missen op de JIN bijeenkomsten, waar je vaak als één van de eersten de dansvloer opging.

Sayonara.

Hideko Gieske, vz.