Reisverslag Jeanne 2011

Mijn Reisverslag Japan 2011.

Zondag 9 oktober. Eindelijk brak de dag aan om mijn grote reis te maken naar het land van mijn vader. De tijd ervoor was voor mij al hectisch, alles voorbereiden, cadeautjes kopen speeches verwerken en zorgen dat het thuisfront ook niets te kort kwam.  Een bepaald gezellige huisgenoot was ik niet geweest, maar gelukkig had iedereen wel begrip voor alles, want het is niet zo maar iets als je in aanmerking komt voor zo,n reis !

Op het vliegveld trof ik al mijn reisgenoten vergezeld van familie en uitgezwaaid door een delegatie van Jin/ Sakura bestuursleden.

Nadat we door de douane kwamen werd ik wat rustiger en kon me meer bezinnen op onze reisonderneming. De extra service en luxe te mogen reizen  in de businessclass was een verschil van dag en nacht.

Maandag 10 oktober. Na een lange vlucht werden we uiteindelijk verwelkomt door onze Japanse gids Maya op het vliegveld Tokio.

De gezamelijke lunch werd dan ook met plezier verorberd, wij werden daarna voorbereid op onze binnenlandse vlucht naar het eiland Kytakyushu waar we na bijna 2 uur landen en in onze ogen lange bustocht erna eindelijk moe van alle indrukken op onze prachtige hotelkamer mochten bijkomen.

Dinsdag 11 oktober.  Bezoek aan de schoolkinderen van Mizumaki.

De ontvangst op het schoolplein zal ik nooit vergeten, het enthousiasme en vreugde van al die kinderen staat op mijn netvlies gegrift. Wij dachten genoeg cadeautjes bij ons te hebben en wat mijns inziens erg tegenviel, want niemand had gerekend op zo,n grote schare kinderen. Dat vond ik heel erg jammer!

De volgende uren vlogen voorbij en toen het tijd werd om afscheid te nemen ging door mij  een gevoel van weemoed want ik wist dat dit een afscheid voor altijd was.

In schril contrast stond onze ontmoeting van het Crossmonument voor de kranslegging te Mizumaki. Ieder van ons was in gedachten verzonken en ik kreeg een diep respect voor de mensen die dit monument onderhielden en verzorgden.

De ontvangst op het gemeentehuis door de burgemeester en zijn gevolg was gelukkig heel ontspannend en na de nodige plichtplegingen was het tijd voor mijn speech. Dat ik nerveus en

gespannen was behoeft geen betoog, maar ik heb het gered en overleefd. In de avonduren wachtte ons in ons hotel de welkomstparty van de fam. Kurakawa. In een ontspannen sfeer werden na de nodige speeches de cadeaus uitgewisseld het werd al met al een gezellige avond.

Het zou te lang duren om iedere dag te bespreken maar neem van mij aan dat ik iedere dag veel indrukken te verwerken had van onze sightseeing naar Hirado, het indrukwekkende bommuseum te Nagasaki en de verbijsterende en emotionele uitleg van onze gids maakten een diepe indruk op mij.

Op een van de volgende dagen mag ik niet vergeten om over het interview met de Japanse krant te vertellen, hoe emotioneel dat verliep voor ieder van ons. Alle toehoorders luisterden aandachtig naar ons persoonlijk verhaal die door de Nederlandse Remco  in het Japans ijverig werd vertaald . Het was al met al een beladen avond, maar ik merkte ook de verbondenheid met elkaar.

De volgende dagen waren druk maar ook vol prachtige indrukken en niet alleen van het mooie land maar ook van al die aardige en hulpvaardige  mensen die mijn pad kruisten denkend aan onze lieve gids Maya met haar fijne uitleg en hulp die ze bij alles aanbood, Ralf Shriock die ons ook terzijde stond, de fam Kurakawa en Yoshioka die ons uitnodigden voor een diner ter ere van ons. De hartelijke ontvangst op de Nederlandse ambassade met een geweldige lunch heel hoog in een wolkenkrabber wat een aparte gewaarwording!

En zo brak dan ook onze laatste avond aan met een afscheidsparty georganiseerd door de Mofa. De opkomst was groot en iedereen klampte je aan om over alles te vragen, je had amper tijd om van het overheerlijke buffet te genieten. Opeens werden we met z,n allen uigenodigd om met elkaar Hollandse en Japans/Indische liedjes te zingen wat voor veel hilariteit zorgde. Het werd een gezellige party waarin veel visitekaartjes werden uitgewisseld. Helaas wachtte ons vroeg in de morgen de bus die ons naar het vliegveld bracht. En we moesten daarbij ook afscheid van onze lieve Rossy nemen die we moesten achterlaten omdat hij verder zou reizen om zijn Japanse familie te ontmoeten, dat was even slikken je begint de reis met z,n vijfen en je gaat terug met z,n vieren.!

Voor ieder van ons zal deze reis andere verwachtingen hebben opgebracht. Mij heeft deze reis vooral indruk gegeven over het land van mijn vader, ik was een vreemde daar maar ergens ook weer niet. Het beeld wat ik als jong meisje over Japan had blijft onveranderd. Mijn droom is uitgekomen, helaas niet met een ontmoeting met mijn vader maar wel met een blijvende indruk die ik over zijn land heb.

Met het besef dat ik deze reis nooit had kunnen maken zonder de grote vrijgevigheid van de Japanse regering de Mofa de hulp van de ambassades en de vereniging JIN had ik dit niet kunnen beleven daar bedank ik hen allen voor en ten laatste ook mijn fijne reisgenoten Frans, Rob, Rossy en Hedy voor alle dierbare momenten die ik met jullie mocht delen en zal koesteren.

Het was fijn dit te mogen meemaken.

 

Jeanne Deumens/ Stienen.

 

Comments are closed.