Gerard Salemink

Steunpilaar van Ex-krijgsgevangenen en nabestaanden Japan (sinds 1989), de stichting EKNJ, en van Japans Indische nakomelingen op zoek naar hun Japanse familie.

Op 4 april 2015, is het 18 jaar geleden dat Gerard Salemink, franciscaan, overleed te

Mizumaki,1995,v.Agt,Salemink, Winkler, Hideko,Heldring 001 (2)Kyoto op 59-jarige leeftijd. Hij was 33 jaar missionaris in Japan. In de geschiedenis van JIN neemt hij een onuitwisbare plek in. Op bijgaande foto genomen bij het Kruis Monument in Mizumaki staat hij achter Dolf Winkler van de EKNJ.(Van Agt woonde deze herdenking bij; hij was toen Europees ambassadeur in Japan). Gerard was vanaf 1963 zielzorger in Kitami op Hokkaido. Na een korte periode in India kwam hij in Kyoto. Vanaf 1989 was hij begeleider van EKNJ (krijgsgevangenen en nabestaanden Japan). Via EKNJ kwam hij in aanraking met JIN en de Japans-Indische nakomelingen. Zijn hulp aan hen geraakte in een stroomversnelling toen eind 1995 het contact met Kaoru Uchiyama werd gelegd. Salemink overhandigde hem het stapeltje zoekdossiers waarover hij beschikte. Uchiyama en Salemink ontwikkelden een onwankelbare vertrouwensband wat in de communicatie met Nederlandse zoekenden en Japanse vaders/families van grote waarde was. Met de secretaris van JIN, coördinator in Nederland, was er in 1995 tot in 1997 kort voor Gerards dood een intensief fax-verkeer met betrekking tot alle zoekdossiers. Gerard begeleidde nakomelingen wanneer zij naar Japan kwamen voor contact met familie. Hij verzette ondanks zijn allengs zwakker wordende gezondheid heel veel werk. Niet alleen vertaalde hij alles van belang in en uit het Japans, hij schreef stipt vele brieven naar Uchiyama, JIN en naar zoekenden persoonlijk, en hij vergezelde Uchiyama en nakomelingen als tolk bij tal van (familie)gelegenheden, ook op reizen die daarvoor moesten worden ondernomen. Hij deed dit werk belangeloos, vanuit het motto dat op zijn rouwkaart stond: “Mogen wij een handreiking zijn voor mensen die op ons rekenen.” Op de kaart staat ook dat hij in de avond van 4 april stierf, heel rustig, met een glimlach op zijn gelaat, terwijl twee medebroeders het Zonnelied van Sint Franciscus zongen. Degenen van JIN die met hem te maken hebben gehad, zullen hem nooit vergeten.

Hierna is een necrologie van zijn opvolger Lukas Horstink geplaatst. Die geeft een fraaie blik in het leven van Gerard en van het werk van de Franciscaanse missionarissen.

Eighteen years ago on the fourth of April Gerard Salemink passed away. The Franciscan died in Kyoto, only 59 years old. For 33 years he had been a missionary in Japan. In JIN’s history he played an unforgettable role.

In the picMizumaki,1995,v.Agt,Salemink, Winkler, Hideko,Heldring 001 (2)ture he is at the Cross Monument in Mizumaki, he is standing behind Dolf Winkler, chairman of the foundation EKNJ. (Van Agt was also there, at the time as European ambassador).

First Gerard was a pastor in Kitami on Hokkaido, starting in 1963. After a brief interlude in India he came to Kyoto.  Through Dolf Winkler he came in contact with JIN and the Dutch Japanese descendants.

At the end of 1995 the contacts with Kaoru Uchiyama were established. Salemink gave him the files of searching members. Together they started a wonderful working relationship. They trusted each other fully. Gerard, Uchiyama and the JIN board developed a framework for coordinating the search for Japanese fathers. This was no easy task. Dozens of files were involved. Communication knew many pitfalls. Some arrangement for expenses, especially for long distance travelling in Japan, had to be worked out. The (secretary of the) JIN board needed to function as a central communication point, between members and Gerard and Uchiyama. In 1995-1996-1997 especially the traffic in faxes was heavy. Salemink translated everything in Japanese and v.v. He was a guide and interpreter for JIN members when they came to Japan for family encounters. He worked very hard, despite his weakening health.

He had as a rule to live by:  “Let us be a helping hand for those who count on us”. It said so also on his funeral card. He died peacefully, very quietly, with a smile, while two confraters were singing the SUN song of Saint Francis. Elsewhere on the site we have put his necrology written by his successor Lukas Horstink

 

 

 

 

 

Reacties zijn gesloten.